د سید عبدالله نادر څلوریزې

سید عبیدالله نادر

434

د انسان عجز

چې می پورته، په غرور کړل قدمونه

لدې خاورو نه تر غوږ شول، آوازونه

قدم رو ږده، ای نادانــــه بــی خــــبره

چې ککرې دي، مخـــونه دي لاســونه

»»»»»»»»»»»»»»»»»»

د بلبل ژبه 

ما ته ژبه د فــــــریاد ، لــکه بلــبل را

چپه خوله کې په چوپتیا، وینا د ګل را

چې محرم شمه، د ټــول عالم د زړونو

علمیت او بصیرت، د صاحـــــــبدل را

»»»»»»»»»»»»»»»»»»

بصیرت 

له لـــــویي او له غـــــــروره، بصــیرت کړمه جلا

له صحرا نه د امکان یې کــړم، عـــــــالم ته د معنی

کرامت او بزرګــی، راته هلته شـــــــــوه حـــــاصله

چې خیشتې می، د خپو خاورې کړې، د عجز په ژړا

»»»»»»»»»»»»»»»»»»

د رحمت غیږه

ربه! وریځي د رحمت کړې راخوري

چې مو ورکي، له نهــاده شـــــي کینې

له سکون څخه مو، برخه کړه نصیب

چې مو لیري شي، سوچــونه اندیښنې

Comments are closed.