غزل/ سپوږمۍ

0 394

 

ته پرخه دسحر وی پرګلپانو وریدی
پر ښکلو اننګو دګل غوټیو خندیدی

دا هيلې ماشو مانې به مې نه راځوانيدی
ليمې به مې په اوښکو لمديدې چې قتليدې

دا شونډې مې که څه دګل له پاڼو نه خايسته وي
خوته به دشبنم غوندې له لمره تښتيدې

دا څاڅکي دباران وو دصدف لپاره مرګ
نــــو څه که يې له تنه مــــلغلرې جوړيدې

دمينې په درياب کې وه کيښتۍ طو فان اخستې
دسترګو په چپو کې به چې سترګې ډوبيدې

سپوږمۍ به نور نو څه کول رڼا يې وروله
يو ته وې چې تيارو ته به له ورايه ګډيدې

 

Leave A Reply