مسافره جینۍ/ هیله افغانۍ

0 577

‎زه د وطن نه یوه لرې جېنۍ
‎په اروپا کښې زندګې کومه
‎زندګی څه خو بندګي کومه
‎زه خو دا نه وایم چې خوښ مې نه دی
‎نه یې د مینې نه منکر یمه
‎خو چې  سهار سبا تر کاره لاړ شي
‎هغه سړی چې تر روزګاره لاړ شي
‎د کور کارونه نو به وې څه کارونه
‎دوه درې لوښي وي
‎وينځلې  مې وي
‎خپلې جامې هم اوتو کړي مې وي
‎یوه کوټه ده
‎مرمرمینه شانتې
‎هغه هم نه خيرنيږې څه اوکړمه
‎زه بلا ژبې بلا کار پېژنم
‎ژوندون هم پېژنم روزګار پېژنم
‎خو هغه داسې وایې
‎ګل ګل جېنۍ
‎زه خو ژوندی یم لا مړ شوې نه یم
‎ته به نو کار ته ځې
‎دا نه شم زغملې
‎ورځ مې په خوب کښې تېره شپه تېره شي
‎خو د ماښام د بوږنونکي تېاري
‎د ترږمې هغه ناترسې لمحې
‎د تنهایې خامار شي تاو زما نه
‎ما په بلا واړوي
‎زه  تنهایې د دغه وېْْْْْر احساسه
‎داسې پاګله لیونۍ لېونۍ
‎لاړه شم خوا کښې بالکونې ته نژدې
‎زه یو نااشنا احساس ته غاړه اوځم
‎دا تنهایې ده که قیامت دی مرمه

‎دا تنهایې ده که قیامت دی مرمه

‎دا تنهایې ده که قیامت دی مرمه

Leave A Reply

Your email address will not be published.